Gek genoeg worden er – m.n. vanuit culturele centra – pas sinds enkele jaren projecten georganiseerd om jong en oud met elkaar te laten communiceren.
De toenemende vergrijzing van de samenleving dwingt ons allen er toe – eindelijk! – om de verhalen van de oudere medemens een volwaardige plek te geven. Wie zijn die ouderen en waarom ken ik hun verhalen nog niet, zo is de ervaring van veel jongeren. Hoogtijd dus om jong en oud met elkaar in gesprek te laten komen.
Maar ook: hoog tijd om cultureel werk te ontwikkelen vanuit het perspectief van de ouderen. Vroeger werden er cursussen georganiseerd zoals bloemschikken, volksdansen en handwerken, waarbij vertrokken werd vanuit de positie en voorkeuren van de culturele centra: bedenk een cursus waar oudere mensen op af komen. Dat was het paradigma.

Gelukkig is dat nu veranderd. De samenleving wordt meer en meer age-friendly. Depositie van de oudere staat meer en meer centraal. 
Een cultureel centrum als De Gruitpooort heeft dat erg goed begrepen. Zij verzorgen projecten, waarbij de oudere actief wordt opgezocht en ondervraagd op zijn/haar verhalen en interesses. Projecten waarbij jong en oud in gesprek gaan om elkaars geschiedenis, elkaars visies en voorkeuren te onderzoeken en – vooral – te respecteren.

En ik mag enkele van die activiteiten in beeld brengen: een oudere fotograaf met een jonge camera.