Ronald falke

Vrij Parkeren

Onafhankelijk, subjectief
en structureel dwars

Voorzichtig met die botte bijl

Be Careful Ik maak mezelf wijs dat ‘deze tijden’ zorgwekkend zijn. De mensheid staat op een kantelpunt. Ik heb de indruk dat we aan de rand zijn van… het einde van de periode waarin we dachten ‘beschaafd’ te zijn. En wat is dat dan beschaafd? Dat de mens intelligent is? Dat de mens ‘in control’ is om het voortbestaan van de planeet dankzij het bestaan van ‘de mens’ te garanderen? Of is het: we zijn intelligenter dan alle andere levensvormen op deze planeet, dus we nemen het ervan! Is dat het? Lang leve onze ‘morele en intellectuele superioriteit’. We putten de Aarde gewoon uit, maken misbruik van al onze niet-blanke medemensen om onze welvaart te behouden of zelfs te vergroten, hebben schijt aan ons nageslacht die in de door ons achtergelaten rotzooi voor zover mogelijk of erin moet zien te overleven. En ik voel me er dagelijks mede-schuldig aan. Ik kan me niet verschuilen – en zou dat zeker niet willen – achter: ich habe es nicht gewusst. Ik vreet me dagelijks vol met met schuldgevoel. ik weet dat ik net zo schuldig ben als mijn soortgenoten aan het destructieve karakter van de mensheid. Ik probeer op micro-niveau – met al mijn geliefden dus – de wereld een stukje mooier in te kleuren door met alle naasten en met de natuur wat duurzamer te leven. Voor wat het waard is. Ik trek me soms terug in de onbevangenheid van mijn jeugd. In de wereld van de verwondering. Maar ook in de scheppingen van jongere mens. De nieuwe idealist, die zijn nieuwe wereld, zijn nieuwe verwondering zoekt en koestert. In de verkwikkende ontdekking dat de mens op ieder moment iets moois kan creëeren. Iets positiefs, iets warms, iets opbeurends, iets dat de ijskoude werkelijkheid relativeert. Op zoek naar een ogenschijnlijk verloren gegane of een nieuwe wereld van onschuld, harmonie en respectvolle durf. Ik koester vandaag de videobeelden van Pink Floyd, die een voorstelling geven in de ruines van Pompei, de vooraankondiging van de toekomstige teloorgang. Ik voel me überhaupt al schuldig oud door van deze beelden en deze muziek te genieten (maar hè anderen genieten van de briljante meuk van componisten als Monteverdi of Beethoven, wat allemaal veel ouder is. Bovendien, waarom mag je niet van alle creatieve energie genieten, hedendaags en ouder)Ik luister naar en zie beelden van Be Careful With That Axe, Eugene. Ik glimlach tevreden. Ik ken nu de voornaam van de mensheid. En zie en hoor wat hij aanricht met zijn botte bijl. Op zoek naar de Echoes van onschuld, uit de tijd dat de mensheid noch kind was. De eeuwig op de vlucht vooruit zijnde mens, die zijn weg baant met het geweld van de botte bijl. Op de vlucht voor de confrontatie met zichzelf. Dat hij niet in staat is met zijn anders gekleurde of anders denkende mens in vrede en op basis van wederzijds respect samen te leven en dat hij niet in staat is om alle bronnen van leven een beetje eerlijk te delen. Pas op voor de botte bijl van het kortzichtige en egoistische hedonisme. Pas er voor op dat je de Aarde niet verziekt voor het nageslacht. Be Careful With That Axe….

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *