lectori nescio

Gepubliceerd:

d.d.:

Link

De gehele middag al zitten vier jongens in de brandende zon, weliswaar onder een zonnescherm op poten – te wachten tot ze geroepen gaan worden door die ene ambtenaar, die hun identiteit en reisdocumenten gaat controleren. Die iets gaat vinden van de documenten die ze bij zich hebben. Om plaats te krijgen in de noodopvang voor vluchtelingen. Natuurlijk kan die ambtenaar niet anders besluiten om de poort open te zetten. Natuurlijk zijn hun ‘papieren’ o.k. Maar sinds wanneer moeten papieren OK zijn. Mag het alsjeblieft om ‘ons’ gaan? Over vier levende mensen die schijnbaar vrienden of familie zijn. Mensen die samen gevlucuht zijn uit oorlogsgebieden en/of bizarre dictaturen. Uit landen waar geloof of ongeloof in een hemel de weg kan blijken te zijn naar een wel hele concrete hel. Gewoon hier op deze planeet. Plekken waaruit je, zelfs al ben je ongelovig, alleen maar wilt vluchten. Doodsangst is niet voorbehouden aan gelovigen. Soms moet je je heil elders zoeken om te overleven. Als je aan Big Brother kunt ontsnappen. Als je geld hebt om mensensmokkelaars te kunnen betalen. Als je bereid bent van een klif te springen, waarvan niemand weet hoe diep je gaat vallen is, waar je überhaupt terecht komt en of er op die landingsplek iemand is die jou op wil vangen. Die je een pad wil wijzen, dat leidt naar een safe shelter met wifi. Zodat je contact zoeken met familie of met vrienden, die misschien van een andere klif zijn gesprongen en die ergens anders – hopelijk veilig en gezond – zijn aangeland. Vluchtelingen met paspoorten, papieren abstracties, die overleving mogelijk maken en met mobieltjes, waarmee ze met hun familie en vrienden kunnen communiceren en hen misschien zelfs terug kunnen vinden, als ze überhaupt nog in leven zijn.
Als de ambtenaar één van hen roept, staan ze alle vier uitermate loom op en lopen naar een wat oudere man achter een opengeklapte laptop en naast hem een be-leesbrilde jonge dame achter veel papieren. De abstracties van iedereen die tot de noodopvang zijn toegelaten.
De jongens worden plotseling vergezeld door een vijfde jongen, een jongetje eigenlijk, die wat verderop bezig was om zichzelf met een versleten leren bal Ronaldo’s voetbaltruukjes te leren. Dat vindt hij ongetwijfeld belangrijk om verder te komen in het leven . Gelijk heeft-ie. Alleen dromen maken leven mogelijk. Hij is meer met zijn voetballoopbaan bezig dan met existentiële beslommeringen over mobieltjes, paspoorten en noodopvang. Een van de jongens slaat een arm om de kleine Ronaldo. Samen gaan ze een nieuwe hoofdstuk van de toekomst te schrijven. In welke taal weten ze nog niet.
Als hij nog even omkijkt naar de wereld die hij achterlaat ziet hij me en werpt mij een onzekere maar ook bemoedigende glimlach toe. Ik wacht op veilige afstand tot de papieren van de jongens in orde zijn bevonden. Dan mag ik ze naar de noodvang brengen en hen daar wegwijs maken met de voorzieningen en kennis laten maken met andere vluchtelingen. De kleine Ronaldo vindt al snel andere dromertjes. Mijn dag kan niet meer stuk.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis, pulvinar dapibus leo.

Uw interesse gaat uit naar aansprekende, vertrouwenwekkende portretten en levende reportages. Dat treft. U heeft gevonden wat u zocht. 

Als ik iets voor u kan betekenen, aarzel dan vooral niet om contact met mij op te nemen. Al was het maar om een gezellig bakkie te doen.

Ronald Falke

info@ronaldfalke.com

(0031) 0624213356