Zeer Korte Verhalen

Het leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Wat tot voor kort één van de meest betrouwbare en langdurige zekerheden was, keert zich nu tegen mij. Als de moeder die haar nog zogende kind de deur wijst. Als een vader die zijn zoon vertelt dat hij nergens voor deugt. Als een opperwezen dat vergenoegd de atheist laat kruisigen door volgelingen. Rechten, tot aan dit moment ontleend aan vanzelfsprekendheid, zijn getransformeerd tot gunsten van goedbedoelende gutmenschen verleend aan lotsbewuste indringers, tot aalmoezen van onanerende weldoeners aan transpirerende, schildbewuste en teleurgestelde smeekhoofden. Zijn verworden tot lokspijs. Tot loterij getransformeerde regelmaat. Ge-apneuïseerde nachtrust. Het masker regeert mens en Hypnos

—-

De bananenschil bungelt in mijn hand. Ik beweeg hem uitdagend heen en weer. Eigenlijk wil ik hem weggooien, maar mijn vriendin houdt me tegen. “Wat ben je een a-sociale klootzak als je dat doet”, zegt ze. Supporters die naast ons zitten, kijken verschrikt. Eén ervan, een jong meisje, draagt een muts, waarop met grote letters de naam Sven prijkt. “Dat ga je niet doen, hè?” smeekt ze. “Daar doe je niemand een plezier mee…” Haar vriend komt dreigend op me af. Ik gooi de schil snel op de ijsbaan. De snel naderende schaatser kan hem nog niet zien.

—-

“Ik word hier echt onpasselijk van”, fluister de rechter tegen zijn collega. Zij knikt bevestigend. In de raadskamer maken ze vaak grapjes over mensen die de hulp inroepen van de Rijdende Rechter, die ieder domesticaal juridisch geschil met zijn vastgevroren glimlach oplost. En dat dat vaak conflicten zijn, waar je toch écht geen rechter voor nodig hebt. Soms werkt een kopje koffie of een pikketanisie beter, ja toch? Je kunt met elkaar overhoop liggen als familie of als buren, maar daarna moet je toch weer verder samen. Hoe zou die knuffelcrimineel dat straks gaan doen met zijn twee zussen?

Bonnie kon de slaap niet vatten door het onrustige gewoel van haar man. “Wat is er toch met je?” vroeg ze. “Staatszaken, Bonnie. Laat me maar met rust.” En hij draaide zich van haar af. Zijn hart ging stevig tekeer. Zijn ademhaling zat hoog, bijna in zijn keel. En weer draaide zich om, terug naar zijn vrouw: ”Luister Bonnie, het kutte van persvrijheid is dat ik aan iedere vraag van de linkse kutpers serieus en vriendelijk antwoord moet geven.“ “Maar Mark steunt je toch, hij is je vriend?” “Mark ?” Hij draaide zich weer om. Tranen biggelden over zijn wang…

Een gevoel van walging overvalt me nu ik die tv-beelden zie. Beelden, die ik kende uit de jaren zeventig. Sahel. De wereld schrok van de uitgehongerde kinderen, die nog niet dood leken te zijn, omdat ze wisten dat westerse journalisten en ngo’s langskwamen. Ik schrok. Net als ieder ander weldoorvoede westerling. Het was een natuurramp, die Afrika overviel. Dat dacht ik toen. Nu zie ik weer gelijke beelden als toen. In verschillende landen. Maar nu ben ik wijzer. Armoede en honger zijn politieke keuzes. Mijn protest op Facebook krijgt veel likes. Niet dat het iets uithaalt. Integendeel: “Azijnzeiker!”

Thierry Baudet : politicus van het jaar 2017 !!!!
wat is dat toch met die Nederlanders dat ze altijd op die extreem-rechtse randdebiele politici stemmen, politici waarvan ieder redelijk denkend mens hoopt dat ze never nooit de macht krijgen…. dat begon al met Fortuyn, een keer of drie Geert Wilders en nu deze quasi-intellectuele paljas, die heimelijk vindt dat het blanke ras superieur is…
welnu, ik bén blank en vaak schaam ik me ervoor….

——

Ik zie Roxeanne Hazes bij DWDD. Ik ben geen fan van Hazes, maar hij zong zijn liedjes wel met power en passie. En dan zijn kinderen. Dré doet het goed, maar wie maakt nu carrière met identiek het zelfde repertoire als pa Hazes had.
Op ‘hoger niveau’ gebeurt het ook. Dweezil Zappa die het repertoire van zijn vader speelt. Hij doet dat supergoed, maar als je zo goed kunt spelen, waarom geen eigen werk? Waarschijnlijk om de gigantische erfenis van Frank Zappa levend te houden. En hij geeft daar ook wel een personal touch aan.
Maar, Roxeanne, het repertoire van je vader zingen is toch different cook. Zo blijkt. DWDD hecht meer waarde aan de achternaam dan aan muzikaliteit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *